Windows

Waar ik eigenlijk voor alle zaken een Linux applicatie gebruik, komt het voor dat mijn laptop waarop Windows 7 is geïnstalleerd weken lang ongebruikt ligt. maar soms heb ik hem nodig. Want naast mijn computer heb ik ook een navigatiesysteem van Tomtom. En dat veroudert vrij snel; zodat ik regelmatig gewaarschuwd wordt dat ik het apparaat moet bijwerken, updaten heet dat in goed Nederlands. Daarvoor heb ik (nog) geen Linux applicatie. Zo kwam het dat ik deze week mijn laptop startte om even de Tomtom bij te werken. De boodschap op het scherm was duidelijk: zet de computer niet uit er moeten 47 updates worden geïnstalleerd. En dat betekent wachten, ik kon in die tijd rustig een borrel drinken, want de laptop kan maar een ding tegelijk. Uiteindelijk waren alle updates geïnstalleerd en dat bleek, want de laptop stond uit. Ik kon hem opnieuw opstarten. Het startscherm verscheen met mijn bureaublad, maar de verdere voortgang werd weer gestopt. Er moesten opnieuw 7 updates geïnstalleerd worden. En opnieuw een kwartier wachten, voordat Windows 7 zover was dat het zin had mijn Tomtom aan te sluiten.
Gevoelsmatig kom ik dat probleem - een dergelijke vertraging - niet tegen bij mijn Linux boxen.
Ook daar moet ik regelmatig updates installeren. Maar meestal gaat na mijn goedkeuring de computer er mee aan het werk en kan ik ondertussen andere dingen doen. Voor zover ik Linux begrijp heeft dat te maken met de omstandigheid dat er een scheiding bestaat tussen de kern, het X-windows systeem, het bureaublad en de applicaties. Met die organisatie moet de computer zo nu en dan opnieuw gestart worden om de updates te laten functioneren. Maar alleen dan als de updates betrekking hebben op de kern of daarmee verbonden activiteiten. Opnieuw starten kost dan in totaal ongeveer een minuut.
Als Linux gebruiker word ik maar verwend.

Curieus

Voor mij, en als ik om me heen kijk naar de mensen die ik zie geldt dat grosso modo ook, is een computer een apparaat dat moet werken. Je zet hem aan, start het programma dat je nodig hebt en gaat aan het werk. Er is geen reden om je met de techniek van de computer bezig te houden, als 'het ding het maar doet.' In dat opzicht hoef ik niet veel te vertellen over mijn computer. Hij draait onder een Linux distributie en doet dat al jaren. Ik heb trouwens twee computers, de ene draaide twee jaar lang met Ubuntu 12.04 en is vorig jaar ge-update naar 14.04; de ander draait al drie of vier jaar op OpenSuse en is inmiddels gevorderd tot versie OpenSuse 13.1. En afgezien van dit eens per jaar bijwerken naar de stand van de techniek, doen mijn computers wat ik ervan verwacht: ik start ze op en ze draaien tot ik ze weer afzet, zonder storing en met een vertrouwenwekkende compatibiliteit met voorgaande versies. Zo werk ik naar schatting al een jaar of tien met hetzelfde fotobeheerprogramma Digikam, waarmee ik de foto's sorteer naar plaats (een album per plaats) en naar persoon. Digikam zelf zorgt voor een sorteren op datum. En nog langer werk ik met OpenOffice (inmiddels LibreOffice), dat (al dan niet in combinatie met Scribus en Gimp) alle behoeften die ik op het gebied van tekstverwerking.heb vervult. De desktop structuur van KDE, waarmee OpenSuse werkt geeft daarbij een weldadige continuïteit.
Het is daarom curieus dat iemand uit mijn naaste omgeving enerzijds zweert bij Microsofts Windows XP en de verandering naar Windows 7 accepteert (inclusief de compatibiliteits problemen met randapparatuur en applicaties), maar zich anderzijds opwindt over het verdienmodel van Microsoft. Immers: als hij nu een nieuwe computer koopt betaalt hij de ca € 100, voor het weinig populaire Windows 8.x, maar moet dan opnieuw betalen voor de in september verwachte Windows 10. (even aannemend dat W10 dan aan de verwachtingen voldoet.)
Wij slaagden er samen niet in om met W7 een 'schone' installatie aan te maken, maar mijn alternatief een Linux distributie blijft buiten het gezichtsveld.          

Ubuntu 14.04

Voor alle zekerheid zorg ik er (meestal) voor dat ik een copie maak van de bestanden die ik wil behouden voor ik een nieuwe versie van een programma installeer. Tot dusver echter heeft iedere nieuwe installatie de bestaande bestandsstructuur gerespecteerd. Er is nog nooit iets misgegaan. (Ik zorg wel altijd voor een afzonderlijke partitie voor mijn thuismap (homedirectory). Zo ook met Ubuntu 14.04. Installatie verliep geruisloos. Alleen de niet automatisch geïnstalleerde programma's  moeten opnieuw aangekoppeld worden (de nieuwe versies uit het Ubuntu reservoir). En alles draait weer ouderwets. Teksten, e-mails, bladwijzers, afbeeldingen, alles is weer toegankelijk. En mijn computer is weer bij de tijd.
Er is slechts een kleinigheid die me hindert. Mijn Epson scanner wordt niet ondersteund en zelfs niet herkend.
 

Ubuntu

Ubuntu 12.04 LTS draait nu twee jaar op mijn ene pc. Het ondersteunt al even lang VirtualBox. En eigenlijk valt er heel weinig over te zeggen. Ubuntu draait (vrijwel) zonder storingen. Een enkele keer loopt een applicatie vast, meestal omdat ik teveel tegelijk wil. het aardige is dan dat ik (ook meestal) het proces waaraan die applicatie is gekoppeld afzonderlijk kan stoppen.
In deze twee jaar heb ik geen poging gedaan om Unity te vervangen en toch kan ik niet zeggen dat ik er een vriend van ben geworden. Als je een toepassing niet op de startbalk hebt zitten is het vaak zoeken vooral naar die programma's die je niet vaak gebruikt. Dat had ik natuurlijk veel beter moeten uitzoeken, maar ik gebruik mijn computer nu eenmaal om te werken en niet om bij wijze van hobby voortdurend te zoeken naar snellere handgrepen. Ik heb er dan ook niet de tijd voor genomen om te zien of 13.04, of 13.10 veel vooruitgang hebben geboekt. Ik wacht op de nieuwe LTS-versie die over ongeveer veertien dagen moet verschijnen. Dan ben ik weer helemaal bij de tijd.    

KDE

Het KDE-project gaat niet alleen over de inrichting en vormgeving van het bureaublad. Het omvat ook een (groot) aantal toepassingsprogramma's die in de loop van de jaren steeds volwassener zijn geworden.
Digikam bijvoorbeeld dat uitgebreide mogelijkheden heeft voor het beheren van je digitale foto's. Standaard worden de foto's opgeslagen op datum. Dus na verloop van tijd vind je je foto's als je verder niets doet terug in mappen per jaar, de jaren onderverdeeld in maanden en de maanden onderverdeeld in dagen. Je kunt de datum veranderen; dat is handig als je niet digitale foto's inscant en ze op de juiste chronologische plaats wilt krijgen.
Je kunt de mapindeling (de indeling in albums) ook anders doen en zo heb ik nu een indeling gemaakt naar plaats waar de foto's genomen zijn. Dat laat overigens de indeling naar de datum in takt. Je kunt dus kiezen welke indeling je wilt hebben. De indeling in mappen kan ook worden gebruikt door andere programma's, zoals het bestandsbeheerprogramma Dolphin, of Libreoffice.
Digikam accepteert RAW-formaat foto's, toont GPS-locaties, heeft een uitgebreide set bewerkingshulpmiddelen en maakt export naar een groot aantal internet-lokaties mogelijk, zodat foto's als thumbnails kunnen worden gepresenteerd.
   

Mageia

OpenSuse behoort al jarenlang tot mijn favorieten als het gaat om Linux distributies. Het is degelijk, draait altijd en in mijn beleving zeer overzichtelijk. OpenSuse werkt van huis uit met KDE. Dat geeft mijn bureaublad een uiterlijk dat niet zo sterk verschilt van dat van Windows XP of Windows 7. Er zijn maar een paar dingen dingen die ik een beetje lastig vind. Een van die dingen is het installeren van de voor muziek en video benodigde codecs. Dat gaat niet vanzelf zoals in Ubuntu. En het kost me moeite om een draadloze scanner geïnstalleerd te krijgen.
Met dat laatste heeft ook Ubuntu 12.04 last. Een tegenvaller, want in versie 11.04 leverde dat nog geen probleem op. Gelet op dit soort problemen die me toch enigszins irriteren blijf ik kijken naar distributies die alles kunnen. De laatste tijd ben ik zodanig gecharmeerd van LinuxMint dat ik er steeds meer mee doe. LinuxMint is afgeleid van Ubuntu en hanteert ook de softwareverzameling van Ubuntu. Maar LinuxMint heeft zijn eigen desktop, ergens tussen de Gnome (waar Ubuntu mee werkte) en KDE in.
Recentelijk lijkt het erop dat Ubuntu zijn toonaangevende positie aan het verliezen is. Ubuntu 12.04 werkt met de Unity desktop, waar nog al wat mensen problemen mee hadden; bovendien maakte Ubuntu een voor de OpenSoftware Society onvergefelijke fout, door een geïntegreerde koppeling te maken met Amazon. Die link is inmiddels al weer verdwenen, maar in de gemeenschap is enig wantrouwen ontstaan over de koers die Canonical vaart. Vandaar dat Linux format de afgelopen maand al kopte: Has Ubuntu lost it? Terwijl de Duitse Linux User constateerde dat Ubuntu qua populariteit afgezakt is naar de derde plaats en inmiddels gepasseerd door LinuxMint en ... Mageia. Dus ik heb in een virtuele machine van Virtualbox Mageia geïnstalleerd. Een vlotte recht toe recht aan installatie. Mageia gebruikt de KDE desktop. En installeert zelfs als virtuele machine, mijn draadloze printer en scanner. Een veelbelovend begin.  

vakantie

We waren al jaren niet in Toul geweest, maar ik voel me thuis in deze buurt.
Het is de moeite waard om nu de kathedraal te bezoeken. De restauratie is ver gevorderd. De vorige keer vlogen de duiven nog door de gaten in het dak, reden voor het ophangen van netten boven het middenschip. Nu is het dak gerepareerd, en is ook een deel van de ramen herstd en voorzien van fraai glas in lood. Een mooie lichte gotische kerk.
De uitbater op het terras tegenover de kathedraal bleek weinig geinteresseerd in de verrichtingen van het Franse elftal, dat nochtans vanavond moet spelen.
Hij wees op de kop in de krant, waarin gewezen werd op het voetbalgeweld. Daar moet iets aan gedaan worden.
En dat alles na een reis die begon in de stromende regen. Pas na Bastogne werd het droog. Dat maakte de wereld een stuk vriendelijker. We konden in het centrum van Toul in de zon een drankje drinken.

Alternatieve kosten

De kosten van een goed worden bepaald door de kosten van het alternatief is een manier om naar de kosten te kijken. Ik word dan ook iedere keer weer verleid door de superlatieven in de tijdschriftartikelen over de nieuwe desktop programmatuur van de verschillende distributies. Als gevolg daarvan heb ik nogal eens de installatie van de ene distributie vervangen door die van een andere die me nog mooiere dingen beloofde. Meestal viel dat na verloop van tijd dan weer tegen.
Er bleek echter een oplossing: virtualisering. En dus begon ik de verschillende virtualisatie oplossingen uit te proberen. Er zijn twee overwegingen die me daarbij leiden:
1. ik heb er geen zakelijk belang bij: ik heb geen klanten die hun computer op mijn server neer zetten. Het is gewoon persoonlijke belangstelling en zoals ik al aangaf de neiging te kijken of het gras bij de buurman inderdaad groener is.
2. ik heb een sterke voorkeur voor open software; dat is eigenbelang, omdat ik de kosten niet op iemand anders kan verhalen moet ik alle software zelf betalen - afgezien van de mogelijkheid om de software illegaal te gebruiken. Gelukkig zijn er ook commerciële programma's die de mogelijkheid bieden voor eigen gebruik een gratis versie te gebruiken.
Een en ander heeft tot gevolg dat ik cirkel rond drie mogelijkheden.
XEN, dat meegeleverd werd met OpenSuse. Dat werkt met OpenSuse uitstekend. Er is alleen een merkwaardigheid: als ik XEN OpenSuse start werkt dat alleen via mijn root wachtwoord.
Virtualbox, dat is de meest eenvoudige mogelijkheid, omdat hij (of zij, daar wil ik afwezen) te installeren is als een van de toepassingsprogramma's na de installatie van de distributie. Hij werkt uitstekend onder Ubuntu 12.04. Maar ook Virtualbox heeft zijn eigenaardigheden: om hem te kunnen gebruiken moet de gebruiker (ik dus) me als gebruiker toevoegen aan de groep vboxusers. Dat is onder Unity geen sinecure: het instellingsprogramma geeft geen mogelijkheid groepen te manipuleren. Daarvoor moest ik dus met een editor als root het bestand /etc/group bewerken.
Maar overigens heb ik binnen de ruimte die mijn 6 Gb toelaat al een stuk of 8 distributies geïnstalleerd. En ik draai ze alternerend met groot gemak.
KVM is de meest duistere van de drie. Om die te installeren moet je eerst controleren of je processor er geschikt voor is. Waar hij dat aan kan zien is me niet duidelijk. Maar mijn processor is geschikt. Dus ik heb KVM geïnstalleerd onder Ubuntu 12.04. En dat werkte eigenlijk heel gemakkelijk zij het een beetje spartaans, want je moet al enigszins weten wat je aan het doen bent voor het programma zijn geheimen prijs geeft. Dus ik had naast Virtualbox tegelijkertijd KVM draaiend. Was dat te ingewikkeld voor Ubuntu? Toen ik nog een paar dingen probeerde gingen een paar dingen zodanig mis dat zelfs Ctrl-Alt-F2 geen uitkomst meer bood. Uiteindelijk heb ik alles maar opnieuw geïnstalleerd.
Durf ik nu nog eens naar KVM te kijken?

Ubuntu12.04

Software is heden ten dage een ingewikkelde zaak geworden. Een uitgebreid systeem als Ubuntu moet het proces van het oplossen van onderlinge afhankelijkheden van de verschillende programma's inmiddels al lang geautomatiseerd hebben. Het is desondanks een wonder dat ales zomaar loopt. Daarom probeer ik een nieuwe distributie eerst maar uit in Virtualbox. Zo ook met Ubuntu 12.04

Toch ging er iets mis toen ik Kubuntu 11.10 probeerde te vervangen. Ik kreeg te maken met een interne fout van Ubuntu. Na een keer opnieuw opstarten en nog wat uitproberen kreeg ik weer die melding van een interne fout.

Er ging me een licht op toen ik Ubuntu weigerde de 64-bits versies van Virtualbox en Google Chrome te installeren. Ik had een 32-bits Ubuntu geinstalleerd op de plaats van de 64-bits Kubuntu.

Uiteindelijk toch een menselijke fout. Hoewel ik nog steeds niet enthousiast wordt van de Unity desktop van U12.04 loopt het geheel weer als een treintje.

Een mening

Mijn vader verzuchtte wel eens, als hem een enquête werd voorgelegd, ze denken dat je maar overal een mening over hebt. Nou behoorde hij tot de mensen die geen mening zullen uitspreken tenzij ze een fundament kunnen leggen van feiten en cijfers. Een volstrekt verouderd standpunt denk ik als ik naar de wereld om me heen kijk. Maar goed, mijn vader is ook al meer dan 45 jaar geleden overleden.

Nu is het tegenwoordig wel zo dat nieuwsfeiten zo kort in de belangstelling staan dat je ze nauwelijks goed kunt bekijken. Neem nu het onderwijs. Vanmorgen zag ik dat gisteren het examen tehatex was afgenomen. Een spannende aangelegenheid omdat dit jaar de exameneisen zijn verzwaard. Dat laatste is goed want iedereen roept dat het met het onderwijs zeer slecht gesteld is. Dat is zo slecht dat zelfs docenten de tafels tot tien niet meer kennen, zegt men. Hoofdrekenen is er dus niet meer bij. Wilt u wel geloven dat ik er geen idee van heb hoe het eigenlijk met het onderwijs is gesteld? Zijn de gymnasiasten van nu inderdaad slechter dan die van vroeger? Naar wat ik er van hoor zijn de feestjes wel wat uitgebreider na het examen. Nadat ik gefeliciteerd was met het resultaat voor een opleiding die niet meer bestaat mocht ik een ijsje gaan halen. Maar hoe het mijn examen tehatex gegaan is kan ik me niet goed herinneren.

Linux heeft geen Steve Jobs

In mijn wereld heerst Windows. Of het nu gaat om laptops of desktops, Windows lijkt onvermijdelijk. De overgang van Windows XP naar Windows Vista naar Windows 7 levert geen problemen op men neemt de leercurve als vanzelfsprekend en koopt met de nieuwe computer ook een nieuwe printer omdat de nieuwe Windows de oude printer jammer genoeg niet meer ondersteunt.

Maar dan komt de i-pad, hij wordt met veel lawaai geïntroduceerd en ik moet zeggen Steve Jobs heeft een voortreffelijk werk gedaan. De overgang van Windows 7 naar de i-pad levert geen probleem, men neemt net als bij de overgang van de ene Windows naar de volgende de leercurve voor lief.

Maar dan de overgang naar Linux (bijv Ubuntu). Plotseling blijkt de leercurve een geweldige handicap. Het blijkt praktisch onmogelijk mensen er ook maar naar te laten kijken. En dat ondanks (vergeleken met Windows 7): het besturingssysteem goedkoper is, de installatie sneller verloopt, de oude printer wordt ondersteund, de applicaties gratis. Ubuntu mist een Steve Jobs.

Bekend?

We konden nog best een kop koffie drinken en liepen bij de multi vlaai binnen. Ik groette vriendelijk naar de aanwezigen in het algemeen en kreeg een wat onbestemde groet terug van de dame die met haar kleinkind aan een tafeltje zat. Na een ogenblik sloeg ze haar ogen op. Oh, zei ze nu zie ik het pas. Ze suggereerde daarmee dat ze mij kende.
Dat plaatste mij weer voor de vraag: kende ik haar ook. Die vraag bleef me bezig houden. Ze had een gezicht dat me niet geheel onbekend voorkwam. Maar daarbij bleef het. Gelukkig stelde ze mijn geheugen niet verder op de proef door een gesprek te beginnen. En toch: kende ik haar of niet?

Windows 7?

Het leek een beetje een noodsituatie. De Acer laptop van Anneke vertoonde al kort na het begin moeilijkheden. De geïnstalleerde Windows Vista liep vast, al weet ik niet waarom. Er was geen rescue DVD, en de DVD die ik na verschillende telefoongesprekken met Acer, Microsoft en mijn leverancier had leverde niet veel meer op dan dat ze elkaar de verantwoordelijkheid toeschoven. Uiteindelijk kreeg ik een rescue DVD van Acer toegestuurd die de situatie alleen maar verergerde. Ik kocht een nieuwe Windows Vista met licentie en installeerde die. Probleem was dat die geen weet had van de ingebouwde webcam van de laptop, zodat ik daarvoor een aparte driver moest opzoeken op het internet en installeren. Zo'n installatie kost al gauw meer dan een halve dag (denk aan de afzonderlijk te installeren cam-software, een fatsoenlijke tekstverwerker, Adobe flash programma, een virus scanner, en vervolgens het programma waarom het eigenlijk was begonnen Business Box 7 voor ons adresboek.) Windows Vista levert meer ergernis dan gemak, door de voortdurende installatie van veiligheids-updates en de frequente pop-up schermen met de vraag of dat wat ik aan het doen was wel goed was.
Na de moeilijkheden in het begin had ik naast Windows Vista al Ubuntu geïnstalleerd. Dat ging binnen een half uur en was inclusief de installatie van de webcam, de tekstverwerker etc. Alleen ons Adresboek draait niet onder Ubuntu. Je kunt niet alles hebben denk ik.
Kortelings bleek dat ook Silverlight niet werkt onder Ubuntu. De Linux vervanger Moonlight komt een heel eind, maar is nog niet compleet.
Toch had ik - om een vriendin te helpen het gevoel dat ik er niet omheen kon om haar een Windows 7 computer scherm aan te bieden gedurende de tijd die nodig was om haar laptop bruikbaar te maken. Opnieuw de laptop van Anneke, waarop nog altijd Windows Vista stond voor ons adresboek. Maar de upgrade wilde niet starten. De DVD leek kapot. Het leidde ertoe dat ik eerst Ubuntu verwijderde, Windows XP installeerde, daarna Windows Vista herstelde en tenslotte in staat bleek de upgrade naar Windows 7 uit te voeren. Een uur of zeven later werkte Windows 7 met ons adresboek (dat wel!) en de tekstverwerker, maar de ingebouwde webcam deed het niet en er bleek daarvoor ook geen driver te zijn. De laptopt is daarvoor kennelijk al weer te oud. Maar Silverlight werkt wel.
Zoals gezegd: Je kunt niet alles hebben.

Kubuntu: de kleinigheden

Het functioneren van Kubuntu kan ik alleen maar beoordelen aan het functioneren van de toepaasingen. Hier ga ik alleen maar in op die dingen die Binnen Kubuntu in negatieve zin opvallen ten opzichte van voorgaande (K)Ubuntu versies.
LibreOffice. Ik gebruik frames bijvoorbeeld om een logo boven mijn brieven te plaatsen. De gedachte is dat de plaatsing op de bladzij willekeurig is, maar de omtrek onzichtbaar. Het is voor het eerst dat ik de rand van mijn frame niet onzichtbaar kan maken. In LibreOffice kan ik wel de instelling veranderen, maar bij afdrukken verschijnt het kaderweer op papier.

Thunderbird: Ubuntu lijkt graag over te willen gaan van Evolution naar Thunderbird als standaard e-mail client. Thunderbird in de Ubuntu repository heeft een paar eigenaardigheden. In mijn Nederlandse Ubuntu-omgeving krijg ik een Engelse Thunderbird. Thunderbird kan niet de adresbestanden van Evolution lezen. Dit moet dus via de Vcard opslag. Daarbij verdwijnt een deel van de adresgegevens.
Thunderbird begint automatisch mijn serverinstellingen in te regelen, het kost gewoon moeite om de instellingen die ik al jaren gebruik geaccepteerd te krijgen. Uiteindelijk lijkt Thunderbird zich er wat gemelijk bij neer te leggen, maar niet dan nadat hij me gewaarschuwd heeft dat ik mijn e-mail op eigen risico lees. Een echte hulp!

Kmail is een goede vervanging voor Evolution. Beschikt ook over een rubriek agenda, afspraken, taken en notities. Alleen wat gaat er nu weer mis? Deze rubrieken blijken na mijn installatie niet toegankelijk. Ik kan geen afspraak invullen. Trouwens Evolution dat ik toch maar weer gebruik vraagt iedere keer dat ik het start opnieuw om mijn wachtwoord, hoewel ik aangegeven heb dat wachtwoord te onthouden.

VirtualBox laat zich eenvoudig installeren - vanaf het internet -, alleen niet gebruiken. Bij Ubuntu 10.10 werd de gebruikersgroep vboxusers automatisch aangepast en werd ook automatisch het drivers bestand /etc/initd/drivers setup automatisch ingesteld. Dat is in de nieuwste versie weer niet gebeurd. Maar bovendien ontbreekt er kennelijk nog een bestand. In ieder geval laat een virtuele machine zich niet installeren.
Algemene indruk: Kubuntu 11.10 is nog niet klaar!

Kubuntu

Kubuntu dus. De irritaties bij Ubuntu groeien me boven het hoofd. Maar Kubuntu heeft ook zijn bijzonderheden. Eerst de positieve dingen. Bij KDE is het in ieder geval mogelijk om de verschillende virtuele desktops onafhankelijk van een achtergrond te voorzien. Bij vier bureaubladen geeft dat al de mogelijkheid vier verschillende foto's als achtergrond te gebruiken. En verderheeft alles weer een duidelijke plek. Nou ja...
Op de een of andere manier moet ik iets geks gedaan hebben, want plotseling bleek dat ik twee softwaremanagers had. Het gevolg was dat ze elkaar tegenwerkten. Als ik probeerde een programma te installeren kreeg ik de boodschap dat er ook een andere softwaremanager bezig was. Hoe krijg je zo'n ding weer weg als je softwaremanager niet meer werkt? Uiteindelijk via de commandline.
Een tweede raadsel is de wifi aansluiting. Hij (de netwerkmanager) herkent wel onmiddellijk mijn router, maar na het invullen van de nodige gegevens gaat hij de het netwerk eerst configureren en vervolgens vragen om authorisatie. (Ik dacht dat ik die al had gegeven door het invoeren van mijn WEP-code). Inmiddels is me gebleken dat dat goed kan gaan of niet. Als hij eenmaal beet heeft werkt het overigens goed.
Een van de dingen die verbazing oproept is ook het "paneel" aan de onderkant van het scherm. Daar staan een aantal widgets op. Ik kan ze uitbreiden, maar de juiste werkwijze daarbij is me nog niet duidelijk. Ze springen alle kanten uit. Maar nu ik een widget met de maanstand heb ben ik de geluidsregeling kwijt. En als je niet oppast ben je ook je programmastarter ('de windowsknop") kwijt.
Dat vraagt nog wat oefening.

Ubuntu 11.10

Laat ik voorop stellen: Ubuntu 10.04 werkte goed, al was ik niet gecharmeerd van Unity als desktop. Voor mij was het zoeken van een toepassing te ingewikkeld. Vermoedelijk gebruik ik teveel toepassingen. Ik moet dus steeds naar de 'dash' en kan dan niet zomaar aanklikken maar moet de zoekfunctie gebruiken. Het aardige van Ubuntu 11.04 was echter dat ik bij het inlogscherm kon kiezen voor de desktop die ik wilde gebruiken. Na enig heen en weer geschakel ben ik uiteindelijk blijven hangen op Kubuntu.
Kubuntu werkte uitstekend en deed vrijwel alles wat ik vroeg. Maar toen kwamen er een aantal dingen bij elkaar. Ik besloot met DéjaDup een backup te maken van mijn home directory. Dat kostte geruime tijd en toen ik daarna de computer weer bekeek waren er een aantal updates te installeren voor Kubuntu. In het venster waarin de updates werden getoond, werd ook aangegeven dat ik mijn computer kon upgraden naar de nieuwe versie 11.10. Ik besloot uiteindelijk de upgrade aan te zetten. Dat leek goed te gaan, op een paar kleine foutmeldingen na. Maar toen ik de computer (vele uren later) na de upgrade weer opstartte:
- Geen Kubuntu met KDE, maar Ubuntu met Unity. Het zal vermoedelijk aan mij liggen maar ik kon in het inlog scherm geen mogelijkheid vinden om de KDE desktop te starten, maar al evenmin de Gnome desktop.
- Ik kreeg Evolution niet meer geinstalleerd en was dus verplicht naar een andere e-mail client te zoeke voor mijn twee e-mailadressen. Het eerste ging zonder moeite, maar voor het tweede: dat ik inmiddels al zes jaar gebruik en waarvan ik de meeste instellingen uit het hoofd ken, waarschuwde Thunderbird nadat ik drie of vier keer terug gegaan was om de instellignen te controleren - dat ik deze onjuiste instellingen op eigen risico moest gebruiken. Nu had ik Thuinderbird al uitgeprobeerd onder Kubuntu 10.04 en was tot de conclusie gekomen dat er geen eenvoudige manier is om adressen en e-mail van Evolution over te brengen naar Thunderbird. Met een tussenstap via Kmail kon ik toch een adrsbestand maken dat in Thunderbird kon worden ingelezen. Alleen Kmail dat wel aanwezig is in de software catalogus, werkte niet onder Ubuntu 11.10. De installer kon een aantal hulpbronnen niet vinden.
- Uiteindelijk bleken nog verschillende andere programma's niet te werken zoals ik verwachtte. Virtualbox dat ik al een aantal Ubuntu versies gebruik en dat steeds completer wordt vroeg nu om de gebruiker eerst te laten lid worden van de groep vboxusers. In de drie vorige versies van Ubuntu zorgde Ubuntu daar zelf voor. Maar hoe verander je de leden van een groep onder Ubuntu 11.10? Ik kon daar geen programma voor vinden in de Unity verzameling systeem bestanden. (Uiteindelijk ben ik er wel in geslaagd via het veranderen van het bestand /etc/group.

Deze ervaringen weet ik aan de upgrade. Maar toen ik een nieuwe schone installatie gemaakt had van Ubuntu 10.11, waren mijn ervaringe dezelfde.
Bovendien is er in de software catalogus van Ubuntu 11.10 geen mogelijkheid om alsnog KDE te installeren - af ik heb hem niet kunnen vinden.

Conclusie: a. Ubuntu 10.11 is nog niet klaar; of
b. Canonical dringt ons haar keuzen op.

Unity of niet?

Ik moet bekennen dat ik na een paar dagen oefenen volledig van de Unity desktop van Ubuntu afgestapt ben. Misschien ben ik tocht teveel een simpele gebruiker. Na een paar experimenten met Unity en wat oneffenheden met Gnome 3 ben ik tot mijn grote tevredenheid overgestapt op Kubuntu en de KDE desktop. Die werkt probleemloos.
Dat doet me weer wat peinzen over de wensen van de gebruiker van de computer, laat ik voorzichtig zijn: mijn wensen.
Doordat ik vaak achter de computer zit word ik al gauw aangezien voor een deskundige. Daardoor kom ik nog al eens bij mensen om te kijken of ik hun computer weer aan de gang kan krijgen. Het is daarbij opmerkelijk zo vaak als men nog Windows XP gebruikt. Niet de mensen die een recente computer - of laptop hebben aangeschaft en die werken met Windows 7, niet als besturingssysteem van hun keuze, maar omdat het nu eenmaal voor geïnstalleerd was.
Het maakt de indruk dat de gemiddelde gebruiker niet voortdurend uit is op vernieuwing en verandering, maar op zekerheid en continuïteit. Dat is ook begrijpelijk. De computer is niet een speeltje, maar een hulpmiddel dat je door de technische ontwikkeling is opgedrongen. En dat dan ook nog handig blijkt voor de communicatie met de mensen uit je netwerk en voor het uitvoeren van je hobbies. Je hebt dus een e-mail programma nodig een web browser, een programma om je foto's te beheren en eventueel te bewerken, dan wel om je muziek af te spelen, etc. Maar die programma's moeten niet gestoord worden doordat je steeds met je besturingssysteem bezig bent. Dat besturingssysteem vormt slechts de achtergrond die in feite onzichtbaar moet zijn en altijd hetzelfde. Nou ja: zoals het behang in je kamer je na een aantal jaren begint te vervelen, zou de achtergrond die je besturingssysteem geeft moeten veranderen als jezelf er op uit gekeken bent. De neiging van Ubuntu om ieder half jaar het uiterlijk van mijn scherm te veranderen, werkt eigenlijk verstorend.

Weerstand tegen verandering

Hoewel ik in mijn naaste omgeving, ik moet toegeven niet al te nadrukkelijk, het gebruik van Linux propageer, zie ik maar weinigen die zich er mee bezig willen houden. De constatering dat Linux gratis is beweegt eigenlijk niemand. En dat de winsten van Microsoft exorbitant zijn doet mensen hooguit de wenkbrauwen fronsen. Wie zei dat Nederlanders zuinig zijn? Wat is het dat de overgang naar Linux belemmert? Of meer in het algemeen, wat belemmert eigenlijk het gebruik van open software? Immers: ook voor tekstverwerken en rekenbladen blijft men hangen aan Word en Excel. Dat heeft tot gevolg dat men vanuit LibreOffice (vroeger OpenOffice), toch met de meeste contacten moet communiceren in het documentformaat van Microsoft. De particulier die zuinig wil zijn zou op deze programmatuur kunnen bezuinigen, maar doet het niet. Wat voor de particulier geldt, geldt voor het bedrijf in versterkte mate. Waaruit komt de weerstand naar voren? Ik zie een paar factoren: . de veronderstelde leercurve: de gedachte n.l. dat het (veel) tijd kost om te leren omgaan met andere software. . het feit dat Microsoft er in geslaagd is op - zeker in Nederland - alle nieuwe computers te laten uitrusten met Windows 7 als besturingssysteem; het implementeren van een ander besturingssysteem vraagt afzonderlijk energie. . de neiging van verkopers en dealers om de gemakkelijkste weg te kiezen en niet de optie te bieden om nieuwe computers uit te rusten met een ander besturingssysteem. . het feit dat er niet veel reclame gemaakt wordt voor open software, dit lijkt een wezenlijk probleem in een tijd waarin de grootste schreeuwers de aandacht krijgen. . het feit dat de meeste computergebruikers niet wezenlijk geïnteresseerd zijn in de vraag welke software op hun computer aanwezig is, omdat zij de computer voor slechts een zeer beperkt aantal toepassingen gebruiken. Is de opensoftware beweging gedoemd in nederland in de marge te blijven werken ook nu we praten over een crisis, waarin het nodig is de concurrentiepositie van Nederland te verbeteren?

Unity

Er ging heel wat mis met mijn backup van Ubuntu 10.04, reden waarom ik besloot toch maar 11.04 te installeren. En daarmee Unity als desktop. Dat draait nu een dag en tot dusver heb ik wat moeite mijn programma's terug te vinden. dat ligt overigens niet aanhet feit dat ik nu pictogrammen moet aanklikken. Maar het terugvinden wordt bemoeilijkt door dat bij het aanklikken een aantal groepen pictogrammen te voorschijn komt, met de mededeling dat er meer zijn die ik dan apart moet opzoeken. Op de keper beschouwd is dat echter niet zo verschillend van de lijststructuur die bij Gnome onder toepassingen te vinden was. Alleen die nam wel veel minder ruimte in. Het zal misschien nog wel wennen.

Film

Ubuntu werkt uitstekend op mijn laptop. Of toch niet? Toen ik de XXcard van mijn fototoestel in de daarvoor bestemde gleuf stak las Ubuntu aarzelloos de fotoos in. Maar dit keer had ik de camera ook in de moviestand laten werken. En tot mijn grote verbazing werden de daarmee gemaakte bestanden niet gezien door Ubuntu. Hoogst opmerkelijk.